نامه ای از محفل ملی بهائیان ایران بتاریخ دیماه ۱۳۵۸
شمعها را فروزنده نگاه داریم
 |
| برای دیدن عکس به صورت کامل بر روی آن کلیک نمایید |
ستایندگان اسم اعظم در مهد امرالله علیهم بهاءالله
در بحبوحه این جهان منقلب و مضطرب و پرابتلا که ارکان مدنیت مادّیه متزعزع، نظم جهان پریشان و ملل عالم در طوفان سهمگین مصائب و مشاکل مختلفه متنوّعه گرفتارند، اهل بهاء و برگزیدگان حضرت کبریاء و مروّجین مدنیت لاشرقیّه و لاغربیه الهیه بر بسیط غبرا که تحقّق وعود صریحه الهیه را به چشم ظاهر مشاهده میکنند، به کمال شکر و سرور و تسلیم و رضا، متوکّلاً علی الله، منقطعاً عمّا سواه، به اجرای رسالت عظیم روحانی خویش در عصر تکوین دور الهی مشغول و به ایفای وظائف مقدّسه خود در سبیل انتشار پیام نجاتبخش حضرت بهاءالله و تأسیس ارکان مدنیت روحانی اَب آسمانی مألوفند.
در مهد امرالله تحقّق وعود الهیه که کلّ ممهّد سبیل برای ظهور و بروز قوای مکنونه روحانیه و حصول ابهی و اشرف آمال اهل بهاء میباشد، شرایطی را به وجود آورده که این مشتاقان ناتوان را بر آن میدارد تا با قلوبی طافح از عشق و خلوص و عبودیت و محویت، یکایک یاران غیور و مخلص و فداکار الهی را مخاطب قرار داده و استدعا نماید که با توجّه به موقعیت خطیر و حسّاس کنونی و با تمسّک به عروةالوثقای تعالیم الهیه و نصوص مقدّسه، به آنچه شایسته و لایق مقام ایشان در این ایّام است قیام و اقدام فرمایند. هرچند اطمینان محکم داشته و دارند که نمایندگان منتخَب ایشان، اعضای محافل مقدّسه روحانیه، چون جبال راسخه متینه در طوفان مصائب و مشاکل ایستادهاند و به کمال متانت و استقامت به خدمت قائمند و در این سبیل قضایای الهی را شاکر و حامد. به فرمودهء قلم اعلی، "از بلا پروا ندارند و از قضا احتراز نجویند؛" در جمیع احوال به آیات باهرات نازله از یراعه مبارکه متذکّرند: "قد جَعَلَ اللهُ البلاءَ غادیةً لهذه الدّسکرة الخضراء و ذبالةً لمصباحه الّذی بِهِ أشرَقَت الأرض و السّماء"
 |
| برای دیدن عکس به صورت کامل بر روی آن کلیک نمایید |
به موجب وصایای الهیه عمل مینمایند و تا نفس اخیر به خدمت مداومت میدهند و در این سبیل زنده برگشتن ز کوی دوست را شرط عشق نمیدانند. ولکن شما ای ستایندگان اسم اعظم، شما ای مشاعل حبّ وفا، یوم یوم شما است؛ فرد فرد عزیزانی که در این کشور مقدّس پراکندهاند، در هر نقطه از این سرزمین که کوه و دشتش به خون باسلان و مبارزان عصر رسولی رنگین شده ساکن باشند، باید به موقع و موقف خطیر خود توجّه نموده و به آنچه در این ایّام سزاوار خدمت به آستان حضرت کبریاست قیام فرمایند.
هر قدر وقایع آتیه شدید و طوفان حوادث سهمگین و نزول مشاکل متواتر باشد، بر میزان استقامت بیفزایند و عَلَمهای نصرت امر الهی را با بازوان محبّت بر سینههای مؤمن خود محکم تکّیه دهند و افراشته نگاه دارند. به ضعف و عجز خود نظر ننمایند؛ به عظمت و اقتدار خداوند مقتدر خویش ناظر باشند و به امدادات غیبیه ربّالبریّه توکّل فرمایند؛ جز به وظایف مقدّسه روحانیّه خویش به چیزی نیندیشند و به هیچ فرد یا تشکیلی ناظر نباشند. به عبارت دیگر، هر یک از آن یاران باوفا باید تصوّر فرمایند که در سراسر کره ارض، او تنها فردی است که تاج وهّاج تعالم الهیه را بر سر دارد و عَلَم نجاتبخش حضرت بهاءالله را برای عالم انسانی بر دست گرفته تا با عزمی متین و ارادهای آهنین و قدمی استوار و قلبی امیدوار مشی انحرافناپذیر خود را در شاهراه منتخَب الهی ادامه دهند و با رخی افروخته و گردنی افراشته چشمان پرفروغ خود را به افق ذهبی امرالله بدوزد و سوای آن به هیچ امری اعتنا ننماید.
یاران عزیز و محبوب آثار و نصوص مبارکه درباره حیات فرد بهائی و عائله بهائی به حدّی وفیر و کثیر است که بدون تردید هر یک از آن عزیزان مکرّر زیارت و تلاوت نموده و نصایح اقلام مبارکه طلعات مقدّسه و حضرت ولی محبوب امرالله را در این زمینه به خاطر سپردهاند. آنچه امروز علیالخصوص یاران را به آن متذکّر میسازیم آن است که در این ایّام بیش از هر وقت دیگر باید به اهمّیت حیات روحانی در عائله بهائی توجّه و از آن بهره کافی گرفته شود. هر قدر مشاکل آتیه محتملاً شدیدتر گردد، این نکته اهمّیت بیشتری خواهد یافت.
ما باید در هر خانه بهائی معبدی از عشق و ایمان بسازیم و در آن با تلاوت آیات مبارکه و ادعیه روحبخشنده جان و روان خود را از آلام دنیویّه شفا و تسکین بخشیم. هر روز و هر شب ضیافت روحانی داشته باشیم و بزم ملکوتی برپا کنیم؛ سرود ایثار و فدا زمزمه نماییم و به تهلیل و تجلیل و تسبیح خداوند مهربان مشغول شویم. اگر مدرسه نداریم، خانه خود را دبستان الهی سازیم و به تعلیم و تدریس جوانان و نونهالان خویش پردازیم؛ درس اخلاق دهیم و ایشان را برای خدمات روحانیه مجهّز و آماده سازیم؛ اگر مطبعه و نشریه نداریم، به بحر ذخّار آثار الهیه توجّه نماییم و عطش روح را به ماء عذب ادعیه و مناجات تسکین دهیم و به خاطر داشته باشیم اگر هموطنان اسم اعظم محروم و ممنوعند، ولی بانگ یا بهاءالابهی در متجاوز از یکصد هزار نقطه عالم به مسامع جهانیان میرسد و تعالیم حضرت بهاءالله در اطراف و اکناف، چه به وسیله افراد جُند هُدی و چه از طریق وسایل ارتباط جمعی خصوصی و عمومی، منتشر میشود و هر روز گروه بیشتری از ساکنین کرهء ارض پیام الهی را لبّیک گفته و به اردوی عظیم سازندگان جهان فردا میپیوندند و قلوبشان اطمینان مییابد که با توجّه به ثمرات تکنولوژی عصر حاضر اگر قرار باشد تمدّن انسانی بر کره خاک استمرار یابد، عالم بشر محتاج تربیت انسانی نو با روحی جدید و در ظلّ نظمی بدیع رحمانی میباشد و این همان رسالت بزرگی است که آئین حضرت بهاءالله برای عصر ما بر عهده دارد و حصول چنان فردایی ذهبی غایت قصوایی است که عالم بشریت تحت تأثیر قوای وحدتبخشنده امر الهی به سمت آن سیر میکند.
همانطور که اهراق دماء بریئه شهدای عصر رسولی به فرموده حضرت ولی مقدّس امرالله باعث انتشار امر یزدانی در اقطار عالم شد، مقدّر آن است که در این بُرهه از عصر تکوین دور الهی، مصائب و بلایای وارده بر هموطنان اسم اعظم در مهد امرالله و ظهور و بروز مراتب ایثار و فدا از جانب فرد فرد یاران منشأ و منبع قوای روحانیه جدیدی شود تا سیر جامعههای بشری را به سمت اهداف عالیه الهیه تسریع بخشد. علیهذا، آن عزیزان دل و جان در سراسر کشور مقدّس ایران باید به رموز "بلائی عنایتی ظاهرُهُ نارٌ و نقمةٌ و باطنُهُ نورٌ و رحمةٌ" توجّه فرمایند و به کمال عشق و خلوص مناجات کنند و مراتب شکر و سپاس به جا آورند که مشیت الهی به صِرف فضل و موهبت به نسل ما افتخار آن را ارزانی داشته است تا با تحمّل رنج و بلا و ایثار جان و مال به حیات ناچیز انسانی خود شکوه روحانی بخشیم. هَل مِن موهبةٍ أعظمُ مِن هذا ؟ لا والله.
دوستان عزیز نازنین اگر بخواهیم تمنّیات خاضعانه این محفل را در محضر شما خلاصه کنیم، باید بگوییم:
هر قدر افق آتیه نزدیک تیره و تاریک باشد، شما سپاهیان حیات باید شمعهای عشق و ایمان را در خانههای دل فروزنده نگاه دارید، مبادا به اریاح ظلم و اعتساف خاموش شوند. فدای یکایک آن مشاعل حبّ و وفا.
محفل روحانی ملّی بهائیان ایران
دیماه ۱۳۵۸
برگرفته از :
